Recentelijk zag ik de laatste Kuifje film in de bioscoop, en ik zou graag mijn perspectief hierop geven. Er is één scene in het bijzonder die ik zou willen bespreken. Het betreft deze waarin Kuifje in de Carraboudjan aankomt en daar kapitein Hadoc aantreft, die opgesloten in zijn scheepskabine bezig is zichzelf dronken te voeren.

Wat in deze scène wordt uitgebeeld is kapitein Hadoc, hij heeft zijn schip verloren aan de scheepsbemanning die muiterij gepleegd heeft – en hij zit opgesloten in een kamer, machteloos in zijn eigen schip.

Wanneer Kuifje echter via het raam binnen weet te glippen en ze samen naar manieren zoeken om uit de kamer te ontsnappen, blijkt dat de deur van de kamer eigenlijk helemaal niet op slot was. De deur gaat eenvoudig open en Hadoc had in feite op gelijk welk moment naar buiten kunnen wandelen.

Laten we dit nu even in een ruimer kader plaatsen: deze scene is in feite een goed voorbeeld van het algemeen aanvaarde gedrag van de mensheid. Wat hier in feite getoond wordt is dat hetgeen men ervaart altijd het resultaat is van wat men zelf aanvaardt en accepteert – men creëert altijd zijn eigen consequentie.

In de film had kapiteit Haduc de kans om verantwoordelijkehijd te nemen voor zichzelf en zijn situatie, door zich ervan te verzekeren dat alle mogelijke opties overwogen waren – maar in plaats daarvan aanvaardt hij de situatie als hopeloos, en ziet hij over het hoofd dat de deur niet eens op slot was.

Men kan zich inbeelden dat Hadoc’s bewakers het niet eens meer nodig vonden de deur te vergrendelen, aangezien Hadoc op zijn eentje reeds zijn eigen ergste vijand geworden was, door zichzelf te verzwakken met alcohol – en er dus geen externe kracht meer nodig was om hem te beheersen.

Dit is ook hoe de mensheid haar lot als ‘hopeloos’ aanvaardt en omdat blijkbaar ‘de deur op slot is’, hetgeen slechts een excuus is – aangezien men niet tot het uiterste gegaan is om een oplossing te vinden en erachter te komen hoe de situatie in feite kan worden veranderd.

Ditzelfde gedragspatroon is ook aan het werk op het wereldtoneel, wanneer het gaat over economie, politiek, en het nemen van beslissingen die de gehele mensheid aangaan. Een duidelijk voorbeeld hiervan kan gevonden worden in het kader van het Gelijkheidsgeld-systeem (Equal Money System). Hier zien we ook dat er door individuen de meest uiteenlopende excuses gebruikt worden waarom het blijkbaar onmogelijk is om het maatchappelijke systeem te veranderen, naar een universeel systeem gebaseerd op onvoorwaardelijke gelijkeid. Want net zoals Hadoc aanvaardde dat hij opgesloten was in zijn kamer, zo heeft de menseheid aanvaard dat ze vast zit in een socio-economisch systeem en ‘de deur is op slot’ – alles is hoegenaamd reeds uitgeprobeerd. Het probleem is namelijk het volgende: er is genoeg op de aarde om alle mensen fatsoenlijk te ondersteunen en iedereen een eerbeidwaardige levensstandaard aan te bieden. Maar wat aanvaard wordt is dat de helft van de mensheid beneden de armoedegrens leeft en dat een miljard mensen dagelijks gaat slapen met een lege maag. De oorzaak van deze ongelijkeheid heeft niets te maken met ‘schaarste’ of beperkte middelen – integendeel: er zijn genoeg middelen, en er wordt meer dan genoeg voedsel geproduceerd voor iedereen. Deze feiten worden erkend door de Food & Agriculture Association van de Verenigde Naties.

Het probleem is echter dat de toegang tot deze bronnen ongelijk verdeeld is. Deze toegang wordt immers geregeld door geld. Heb je geen geld, dan heb je nergens recht op. Maar is geld niet gebaseerd op een afspraak die gemaakt is tussen mensen? Jazeker! Waarom wordt er dan geen betere afspraak gemaakt?

Een dergelijke situatie is duidelijk onaanvaardbaar, en de cijfers betreffedne wereldarmoede en ongelijkehid zijn de wereldleiders bekend. Wordt er echter iets ernstigs ondernomen om dit probleem definitief op te lossen?

Net zoals Hadoc onvoorwaardelijk zijn realiteit weigerrde te onderzoeken, zo weigert de mensheid onvoorwaardelijk te kijken naar alles wat Hier is. Want indien deze stap gezet zou worden, zou door allen verantwoordelijkheid genomen moeten worden om het systeem te veranderen en een oplossing te vinden die het best is voor iedereen. Het Gelijkheidsgeld-systeem is een dergelijke oplossing: een nieuw sociaal-economisch system gebaseerd op de principes van gelijkheid, zelf-verantwoordelijkheid en respect voor alle Leven.

Door dus het Gelijkheidsgeld-systeem te presenteren aan de mensheid – nemen wij haar excuus weg, want we tonen hoe deze realiteit op een praktische manier kan worden veranderd – op een manier die voor iedereen voordelig is.

Wist je dat het mogelijk is de wereld gezamelijk te veranderen?

Wist je dat dit in hoofdzaak slechts een kwestie is van het monetair systeem te veranderen, door met zijn allen hierover een nieuwe overeenkomst te sluiten ?

Onderzoek hoe momenteel geld gecreëerd wordt – want je hebt deze zaken niet op school geleerd.

http://equalmoney.org

Gabriël Zamora Moreno

Advertisements